Snažni vjetrovi i podivljale vode su okrenuli  mnoge živote u suprotne smjerove. Potopljeni domovi i tužni očni pogledi uvijeni tihom jutarnjom maglom kao da se nisu dogodili. Vrijeme se umirilo kao nestašno zločesto dijete, koje je porazbijalo ukrasne vaze svoga doma. Jedva primjetne čestice rosulje podsjećaju na skrivene suze kajanja.

Histerična graktanja nevidljivih vrana presijecaju ovu nijemu molitvu vremena i stavljaju me pred odgovor na pitanje: - Nisu li i maglene koprene ljudskog uma zidovi koji ga čuvaju od suočenja s crnim vranama, koje povremeno graknu iz njegovih tajnih soba?      

na tiho jutro

iz maglene koprene

viču gavrani

                                          (novembar, 2012)