Događa se to kad pogled beskraj zenita zarobi, iza
                        Prozirne tame izlazi i primiče se, dolazi mi u bijelom
                        Pa lebdi između kamene stare kuće i majčina stada.
                        Rađa li se nečije sjećanje na nas, pitam, oči joj na meni
                        Zastaju, na licu mi čita svoje godine, svoje vrijeme,
                        Sa čela mi oslušne melodiju pjesme koju smo nekad
                        Pjevali, obilježi me smiješkom, onim jedva vidljivim
                        Što ostaje negdje na rubu tvarnog, i prođe, uz bok mi
                        Ne zastajući, s ramena mi uzleti i nestane ptica djetinjstva
                        Ne upitavši kakvo je značenje, svrha, cilj, energija
                        Vraćanja  jasenu, dubu, kamenu, onom kamenu iz kog smo
                        Rasli, procvjetali, potekli i protekli, pored kog smo
                        Ostali na putu kojim ne koračamo, na kom nas više nema.
                        Čekanje je ostalo, vječno i smjerno, tiho bez ijedne sjenke
                        Zla, i u nama i na našoj stazi još prpošno i živo treperi
                        (Proplankom lijevo od provića, pa uz dočine uzdišući kroz
                        Uvele trave...) i javlja se maestral u mojoj kosi, iza ramena
                        Njiše zavjese na mrtvim prozorima, napuhuje rublje
                        Kojeg nema, otvara mi oči, budi me u tvarni svijet.

mirkopopovic