opet potečeš kad zašume
visoke trave i vijugavim putem
zaplovi bus. u tebi sazrelo je
bablje ljeto pa lebdiš kao i uvijek
kad se otac vraća iz velikog grada.

ne pitaš koje je godišnje doba.
znaš da traje ljeto kao
bosonoga vječnost. samo se
okameniš kad među šutljivim
samotnim zidovima u predsoblju
neki neznani trenuci
zamirišu na uspomene.

ne snatriš  /to je u tebe zagledan
zapadni ruj, tih u sumrak
kao zidna slika/, jer još se
prašnjavim putem kroz visoke trave
vijuga bus i širi zagrljaj onoga
koji se uvijek vraća kad mine ljeto,
kad u vrtu zamirišu pelargonije,
kad sa zidova sklizne dan
i blaženo kao u snu
mjesec ti mahne za laku noć
za sve tvoje razigrane dane,
za sve zebnje, za sve tvoje
daleko i nedosanjano.

mirkopopovic