Co innego cebula.
Ona nie ma wnętrzności.
Jest sobą na wskroś cebula
do stopnia cebuliczności.
Cebulasta na zewnątrz,
cebulowa do rdzenia,
mogłaby wejrzeć w siebie
cebula bez przerażenia.

W nas obczyzna i dzikość
ledwie skórą przykryta,
inferno w nas interny,
anatomia gwałtowna,
a w cebuli cebula,
nie pokrętne jelita.
Ona wielekroć naga,
do głębi itympodobna.

Byt niesprzeczny cebula,
udany cebula twór.
W jednej po prostu druga,
w większej mniejsza zawarta,
a w następnej kolejna,
czyli trzecia i czwarta.
Dośrodkowa fuga.
Echo złożone w chór.

Cebula, to ja rozumiem:
najnadobniejszy brzuch świata.
Sam się aureolami
na własną chwałę oplata.
W nas – tłuszcze, nerwy, żyły,
śluzy i sekretności.
I jest nam odmówiony
idiotyzm doskonałości.

Maria Wisława Anna Szymborska (1923 - 2012), poljska pesnica, esejistka in literarna kritičarka, nobelovka. Je prejemnica Nobelove nagrade za književnost za l. 1996. Prejela je tudi številne druge pomembne literarne nagrade (Goethejevo nagrado l. 1991, Herderjevo nagrado l. 1995, nagrado poljskega PEN-a l.1996), častni doktorat Poznanjske univerze Adama Mickiewicza (1995) ter najvišje poljsko državno odlikovanje red belega orla (2011). Bila je članica Društva poljskih pisateljev in častna članica ameriške Akademije umetnosti in literature (2001).

Joj, kaj vse se najde! Čebula! Ideja je dobra, a pesmica tako-tako.

Prevod pa je odličen.