Ulazim u prostoriju
u kojoj miris mokraće izaziva gnušanje
Zidovi su izgrebani pogledima
Prozori zasjenčani 
zabravljeni
Nekad bijele košulje
oronule
vise sa živih vješalica
Bol koju osjećam 
oštrinom sječiva razlama 
svjetlost uma 
na tamne polutke nemoći
Šaka tableta
obrok 
u kojem nestaju sve boje
Ulazim 
strahom uljeza
skrivajući ono malo ljudskosti
od ponora boli 
Vezane sjene
drijemaju poluotvorenih očiju
Sloboda je s one strane
zida
sobe
života
Miris mokraće pomiješan 
s mirisom mrtvog ja
i šakom tableta
grebe razum
Čovjek u meni drijema
uvučen u čahuru 
Jecaj zapušio uši
Zagrljaj bez riječi
Riječi su suvišne u trenutku odlaska

Ljubica Ribić