Lakoćom
hodamo ivicom svijeta
po marginama mekim
mekšim od margarina

robovi smo tog ruba
okrznuti srcem
ispunjenim krvavim snom
o ekvilibriju
dobra i zla

propadamo onda
kad se najmanje nadamo
u glib od gline
kao atrofirani čuvari
neprežaljenih ljubavi
u zaklonu sjajne strofe
o mužjacima
i njihovim ožiljcima
kao Amori skriveni u amfori
na dnu mora
kao đavolske ribe
spremne da progutaju
sebe i sve oko sebe
u napadu sladostrašća

čuvat ćemo tvoje slike
ljubavi naša
posvećeni kad odemo tamo
bez tebe
( ili samo s tobom )
preko ruba
u svoje istinsko ja.

Duško Babić