Sve je opet mirno u oku
vjetrovi su se vratili
u svoje jazbine
majke jednoličnim pokretima
vješaju po tiramolima
svoja čista srca
more meditira o davnim
mediteranskim gozbama
note još neispisane partiture
za operu o vječnosti
roje se u kuštravoj kosi
mladog studenta kompozicije
na konzervatoriju
a pjesnik pljuje
zaboravljene stihove
na ulicu
koju su napustili
zadnji prolaznici
da barem nešto
pada po njoj
kad kiša više
već poodavno nema
da joj speru prašinu
s kamenog lica.

Duško Babić