zatvoren strah

u glavi

skriveni oblaci

magličaste spoznaje

vuku tromost

uže je

odavno

presječeno

slike slomljene

padaju sa stropova

još jedne iluzije

...

prozor udara

tupim tjemenom sreće

čvrsto zatvoreni kapci

okovani rđom

guše

nabreklu nadu

...

rasut pogled

razlivenom tečnošću

curi niz otvoren dlan

koža diše

umorna

od sumornih jutara

kad ptice su

padale

...

a ruke

vezane

nevidljivom sponom

gušile

mogućnost leta

...

sjenica umire

na dlanu

ispod prozora

zamagljenog sjećanja

Ljubica Ribić