Ne pitaj šta je htjela ona jesen
Kad iscurio je mjed oktobarskog sunca
Kad se riječi rođene u grudima
Nepoznatog putnika u tebi
Nespremno i bespomoćno rasprše
Nad hladnim ušćima

Ne pitaj kamo s noćima
Zaronjenim u gluho doba
A u zglobovima uzglavlja  
Umjesto cike i smijeha
Javi se kišni džez bivšeg života

Ne pitaj plaču li ili se raduju
Sonorni uzdasi gitare
Negdje u neželjenoj dubini sobe
Gdje na zbornom mjestu
Uporno i zauvijek lebde misli
Među pustim zidovima koji
Više ne opetuju: sine ne ostari sam
U raskoši bezmirisnih ruža
Sred uvelog dana koji šuti
U praznini jesenjeg oka
Plesat će sjene usamljenih

mirkopopovic