Morala je doći

Morala je makar da me vidi

I to je bilo jače od nje i od svih zakonitosti

O privlačenju nebeskih tela na ogromnoj udaljenosti

Bila je odevena u svoje jednostavnosti

I u svoju kožu

U tu prostotu koja boli

I koja me pred celim svetom mrvi

Sa kosom svezanom u nerazmrsivi čvor 

Kojim se zauzdavaju očekivane pobune u krvi

Donela je neku večnost domaću

Koja miriše na vatru

I na bosiljak

I paru

Donela je neobičnost u sasvim običnom vremenu

Moja je misao nezasita

I glad mi je veća

Od prostora što ga zauzima

U tom savršenom i neponovljivom trenu

A onda

Tih nekoliko stotina koraka

Koji hoće da se rastegnu kao linija duž ratnog fronta

I kao poslednja nit svetlosti ponad ispruženog horizonta

Usporava

I zastaje i usporava

I kao da merimo trajanje sna

I kao da je ova ulica naša mitska luka

I odlazak koji to i nije

Bez da se ijednom 

Osvrne

Jer odlazi u Ljubav

U jedinu reč 

Koja mora da se izgovori

Ako nećemo da nas uništi i ubije

Željko Medić Žac