Ruke nisu stvorene za prosjačenje,
nego za grljenje i širenje ljubavi,
ali molitve još kruže na ledenom vjetru,
odbijajući se o jalovu zemlju
poput kokosovog oraha.
Smisao ima više mogućih završetaka
jer je svijet pun različitih nijansi:
crvena, plava, zelena, siva;
one su obične putnice između nade i boli
i ne treba nam zrcalo
jer se možemo prepoznati u svakoj od njih.
Vrijeme je nemilosrdno,
a sirotinja preživljava na razmeđu sjena,
utkanih u mozaik života
koji, poput medalje, ima dvije strane.
Danju i noću, životna pitanja nemaju snagu,
ljeti i zimi – hlad i žar,
po kiši i sjaju sunca,
i petkom i svetkom –
razmršava se klupko života.
Čergarski je duh postojan, neuhvatljiv
i izvan dosega vremena.
Daleke molitve kruže, odjekuju
i vraćaju se nošene neprolaznim vjetrom –
od kokosa do maslina, od datulja do borova,
ali nitko ne zastaje i nitko ne pita
odakle dopire hladnoća
i gdje završava smisao.

Ivan Gaćina