na beskrajnu površinu stola
otac spušta drugu površinu

netom pročitane knjige

ne pitam tko me iz nje gleda
on ili maestro iz čijeg se pera
suhe izvijaju grane

iz kristalā njegovih očiju
u malom prozoru bubre u meni
nasmijani dani. za njima
u njegovoj knjizi pružam ruke
nepomične u korijenju ostarjele šume

sa beskrajne površine stola
iz prohladnog popodneva
uzlijeću slike svijeta kao versi
kao krila nečujnih ptica

mirkopopovic