Naredi gospod Bog oblacima

kao vojnicima oklopnim,

da nam otmu sunce.

Čitava četa

protiv nas golorukih,

što ga branismo s ljubavlju.

I oteše ga.

Ostadoše zglobovi da zjape,

bez mesa i krvi,

oči bez očiju da se gledamo.

Pohvali Gospod Bog

vojsku svoju

što pred kraj leta,

u septembru, sluša njega.

Pokloni svakome

po deo našeg sunca

da ga stavi pod glavu.

Nikad ne saznade, On,

Gospod Bog,

da je s njim, našim suncem,

ivadio iz nedra naših ljubav, 

i  ogolio je kao ruke

beskrvni oblaci.

vladankacvetkovic